دريچه سكوت

یادم باشد
حرفی نزنم كه دلی بلرزد
خطی ننویسم كه آزار دهد كسی را
یادم باشد كه روز و روزگار خوش است
وتنها دل ما دل نیست
یادم باشد جواب كینه را با كمتر از مهر و جواب
دو رنگی را با كمتر از صداقت ندهم
یادم باشد باید در برابر فریادها سكوت كنم
و برای سیاهی ها نور بپاشم
یادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگیرم
و از آسمان درسِ پـاك زیستن
یادم باشد سنگ خیلی تنهاست... یادم باشد
باید با سنگ هم لطیف رفتار كنم مبادا دل تنگش بشكند
یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن
به دنیا آمده ام ... نه برای تكرار اشتباهات گذشتگان
یادم باشد زندگی را دوست دارم
یادم باشد هر گاه ارزش زندگی یادم رفت در چشمان حیوان
بی زبانی كه به سوی قربانگاه می رود
زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم
یادم باشد می توان با گوش سپردن به آواز شبانه ی دوره گردی
كه از سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد
یادم باشد معجزه قاصدكها را باور داشته باشم
یادم باشد گره تنهایی و دلتنگی هر كس
فقط به دست دل خودش باز می شود
یادم باشد هیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نكنم تا تنها نمانم
یادم باشد هیچگاه از راستی نترسم و نترسانم
یادم باشد زنده ام
یادم باشد خواهم مرد روزی...

رها

گذشت زمان برای آنهایی که منتظر می مانند بسیار کند است

برای آنهایی که می هراسند بسیارتند

برای آنهایی که زانوی غم بغل می گیرند بسیار طولانی

وبرای آنهایی که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه است

اما برای آنهایی که عشق می ورزند

زمان را آغاز وپایانی نیست.

حقیقت انسان به آن چه اظهار میکند نیست بلکه حقیقت او نهفته در آن چیزی است که از اظهار آن عاجز است بنابراین اگر خواستی او را بشناسی نه به گفته هایش بلکه به ناگفته هایش گوش فرا بسپار

دوستی شوخی سرد آدمهاست

بازی شیرین گرگم به هواست

واسه كشتن غرور من و تو

 دوستی توطئه ثانیه هاست ...

                   تــــــو را نفرین کرد

کسی می تواند به پای عشق بمیرد که

قبل از آن ، زندگی در پیش چشمانش

مــــــــــــــرده باشد

سالها بعد که چشمان تو عاشق می شوند . . .

افسوس که قصه های مادربزرگ درست بود . . .

همیشه یکی بود یکی نبود

شیشه ای می شکند

یک نفر می پرسد، چرا شیشه شکست؟
مادر می گوید: شایداین دفع بلا ست.
یک نفر زمزمه کرد بادسردوحشی مثل یک کودک شیطان امد و شیشه پنجره را زد شکست.
کاش امشب که دلم مثل آن شیشه مغرور شکست.
عابری خنده کنان می آمد.
وتکه ای ازآن را برمی داشت و مرهمی بر دل تنگم می شد.
اما امشب دیدم.
هیچ کس هیچ نگفت غصه ام را نشنید.
از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟
دل من سخت شکست اما هیچ کس هیچ نگفت ونپرسید چرا ؟؟

سفری باید کرد

تا بلندای امید

سوی درگاه بهار

و در آن وسعت پاک

غزلی باید خواند

غزلی ترد و لطیف

به دل انگیزی نجوای نسیم

به زیبایی لبخند سحر

از پس یک دیوار

باید از شوق

قبای سبزی به تن پنجره کرد

باید از خانه دل گرد اندوه سترد

باید از عمق وجود نور را باور کرد

و به خود باید گفت :

باور خویشتنت باور زندگی است

خویش را باور کن